Wiedza o farbach przemysłowych i ochronie stali.
Praktyczne poradniki o doborze systemów malarskich, klasach korozyjności i przygotowaniu powierzchni.
Masz pytanie wykraczające poza te materiały? Napisz do nas.
Klasy korozyjności C1 do C5: jak dobrać system malarski
Norma PN-EN ISO 12944 dzieli środowiska pracy konstrukcji stalowych na kategorie od C1, czyli wnętrza ogrzewane i suche, do C5, czyli przemysł ciężki, strefy nadmorskie i miejsca o dużej wilgotności i zasoleniu. Im wyższa klasa, tym większa wymagana grubość i liczba warstw powłoki.
C2, na przykład hale magazynowe: zwykle wystarcza jednowarstwowa poliuretanowa gruntoemalia Teknodur Combi przy DFT około 80 µm.
C3 i C4: stosuje się system dwuwarstwowy, grunt epoksydowy i nawierzchnię poliuretanową. Dla C4 łączna grubość wynosi typowo 240 do 280 µm.
W środowisku morskim i silnie przemysłowym stosuje się pełny system trójwarstwowy o łącznej grubości typowo 280 do 320 µm.
Przygotowanie powierzchni Sa 2½: dlaczego decyduje o trwałości powłoki
Sa 2½ to stopień czystości podłoża po czyszczeniu strumieniowo-ściernym według normy ISO 8501-1. Proces usuwa zgorzelinę walcowniczą, rdzę, starą powłokę i zanieczyszczenia.
Czyszczenie tworzy profil chropowatości, w który powłoka gruntująca mechanicznie się zakotwicza. Bez niego nawet najlepsza farba nie utrzyma przyczepności na dłużej.
Grunt trzeba nałożyć, zanim na oczyszczonej stali powstanie nalot rdzy, w praktyce jak najszybciej po śrutowaniu.
Grunt, warstwa pośrednia, nawierzchnia: rola każdej warstwy systemu
Grunt tworzy pierwszą barierę antykorozyjną i bazę przyczepności. Typowe DFT wynosi 40 do 80 µm.
Warstwa pośrednia buduje grubość i szczelność bariery. Typowe DFT wynosi 80 do 160 µm.
Nawierzchnia odpowiada za kolor, połysk oraz odporność na UV i warunki atmosferyczne. Typowe DFT wynosi 50 do 80 µm.
Dobierzemy system powłok do Twojej konstrukcji.
Prześlij specyfikację lub zadzwoń, przygotujemy rekomendację systemu i wycenę.